دوستان عزیز سلام

امیدوارم چرخ زندگیتون بر وفق مرادتون بچرخه و بازی زمونه

چوب لای چرخ خوشبختیاتون نذاره...ایشالا

خیلی ممنون و متشکر از همه شما عزیزانی که با حضور گرمتون و

شرکت تو این بحث جالب اما حساس  باعث رونق دوباره کلبه محقر یه

مشت خسته دل شدین...

نمیدونم چند درصد از شما عزیزان به کامنت ها توجه کردین و با دقت خوندین اما

اگه کمی کنکاش به خرج می دادین متوجه می شدین که هر کسی از یه

دریچه ای به این خواب شیرین نگاه کرده و اکثریت قریب به اتفاق یه جورایی این

خواب رو یه امر عادی تلقی می کنند و...

از همه شما دوستانی که قبول زحمت کردین و با جواب های قشنگتون من رو

کمک کردین ممنونم...جدا نتیجه گیری های خوبی نصیب خودم شد و به تمام

عزیزان توصیه می کنم چند دقیقه ای رو وقت بگذارید و با دقت کامنت ها رو

یک دور مرور کنید

مطمئنا مطالب جالبی دستگیرتون می شه که بعد ها به دردتون میخوره...

و اما این پست....

این پست شامل دو قسمته...

ابتدا می پردازیم به کامنت های برگزیده پست قبل ( که قسمت اعظم این پست

رو به خودش اختصاص داده) و بعد از اون هم یک نکته کوچک در مورد ولنتاین

با این شعار که ولنتاین را جشن نخواهیم گرفت...!!!

با ما همراه باشید...

کامنت های برگزیده پست "بحث بر سر مرگ و زندگی"...!!!

اگه حتی یه نگاه گذرا به کامنت ها داشته بودین این حق رو بهم می دین

که انتخاب کامنت های برگزیده کار بسیار سختی باشه...

شاید ۵ یا ۶ دور تمامی کامنت ها رو مرور کردم تا بالاخره با عقل ناچیز خودم

چند کامنت زیر را بعنوان کامنت برگزیده انتخاب کردم

باور کنید اگر حوصله مخاطبان وب گنجایش داشت تمامی کامنت ها را در این

پست جای می دادم اما چه کنیم که همه کامنت ها زیبا و

حوصله مخاطبان محدود...!!!  

واقعاقشنگ بود
تازه ازمدرسه اومدم خیلی خستم ولی این پستتون جالبترازخوابیدنه
به نظرمنم همینطوریه آدم بایداول باورکنه که این دنیا اونجوری که فکرشومیکنه یادوست داره باشه نیست آدم باید بدونه که تواون دنیا باید جواب پس بده وقتیم که میگن ایشاالله 100000زنده باشی اومدیمو یکی اینقدزنده موندبعدش اگه بشه100000سالو 1ثانیش چی؟میمیره دیگه
مهم اینه که بدونی باید چیکارکنیوچه جوری باخیال راحت بمیری نمی گم کارخوب کنیم بعدبریم روزوشب دعاکنیم خداجون ماروبکش ن.....................ه!من میگم آدم باید خودشو باورکنه دنیا رو بیخیال شه نه اینکه خودشوتوذدنیا بدبخت کنه نه تواین دنیام هرجوری می خواد(خداخوشش بیادا)باشه اون دنیاشم خراب نکنه
بایدبشینه وبفهمه که اگه توخواب باشه وفرصتش تموم شه دیگه تموم شده
آدما باورندارن که قلبشون دوست داره همیشه باشه . میدونن اون دنیام هستا ولی حال نمیکنن ازاین خواب بیان بیرون کیف میکنن دیگه منم نمیگم بچه پیغمبرم وهمیشه بیدارم نه همه آدما امکان داره گیربیفتن ولی مهم اینه که خودشونو درگیر دنیا نکنن وبه فکر اون یکی هم باشن

تنهاترین پاییز : http://paiiz0man.blogfa.com/

خسته دلان : قبل از هر چیزی می خوام تشکر کنم از این دوست عزیزم که به این زیبایی پاسخ دادن.شاید تنها دلیل انتخاب این کامنت بازگو شدن داستان مرگ و زندگی از زبان یه دختر خانم نوجوان ۱۷ ساله هست.از متن و نحوه نگارش نیز میتوان حدود سن نویسنده را حدس زد زیرا که هنوز پاکی کودکی و دوران نوجوانی در لابلای حرفاش موج می زنه . به نهایت خوشحالم که چنین دلهایی پاک و بزرگی مهمون سرای خسته دلان میشن...پاییز تنهای عزیز خوش اومدی به خونه خودت و تا آخر این کلبه همراهم باش

من جواب سوال شمارو با شعری که تو وبلاگم گذاشتم جواب می دم شاید بپسندین


کودکی رفت به بازی به نشاط فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات
                           هم گفتند کنون تا بچه ست بگذارید بخندد شاداب
                                                که بعد از این دگرش فرصت خندیدن نیست
بایدش گرییدن
بایدش نالیدن
                                   

                                                من نپرسیدم هیچ ، هیچ کس نیز نگفت
                                                             زندگی خوار و خورشهوت نیست
                                                                      زندگی در خود و غافل زخود بودن نیست
                                   

                          من نپرسیدم هیچ ، هیچ کس نیز نگفت
                                       طی این عمر تو دانی به چه سان پوچ و بس تند چنان باد دمان
                                           همه تقصیر من این است و خود می دانم
                                                          که نکردم فکری که تأمل ننمودم روزی
                                                                    ساعتی یا آنی که چسان می گذرد عمر گران

                        من نپرسیدم هیچ ، هیچ کس نیز نگفت
                                   که پس از این زچه رو، نتوان خندیدن
                                         نتوان فارغ و وارسته زغم همه شادی دیدن
                                                     همچو مرغی آزاد هر زمان بال گشادن
                                                                            سر هر بام که شد خوابیدن

                     من نپرسیدم هیچ ، هیچ کس نیز نگفت
                                                   که پس از این زچه رو
بایدم نالیدن
بایدم گرییدن

آن یکی بانگ برآورد که او باید از، هم اکنون فکر فردا بکند
                                 دیگری بانگ برآورد که چو فردا بشود فکر فردا بکند
                                                              بگذرد امروزش همچنین فردایش
                                                                   آن همه قدرت و نیروی عظیم به چه ره مصرف شد
نه تفکر، نه تعمق و نه فکرت روزی
                                 همه ی عمر گذشت،
                                       به بی حاصلگی، مسخرگی
چه توانی که زکف دادن مفت من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت
                                              قدرت عهد شباب می توانست مرا تا به خدا پیش برد
                        لیک بیهوده تلف گشت جوانی
                                    آن کسانی که نمی دانستند، زندگی یعنی چه، رهنمایم بودند
عمرشان طی می گشت بی خود و بیهوده
                             و مرا می گفتند که چو آنها باشم
                                                 که چو آنها دائم فکر خوردن باشم
                                                                             فکر کشتن باشم
من نپرسیدم هیچ ، هیچ کس نیز نگفت

مسعود آهوئی : http://www.madelshodegan.blogfa.com/

خسته دلان : آقا مسعود گل خیلی ممنونم عزیز...من خودم شخصا عاشق شعر و ادبیاتم..این شعر رو هم قبلا شنیده بودم...در قالب ادبیات یه عالمه حرف زده...باز هم ممنون از حضور گرمت...امیدوارم این انتخاب نوید بخش رابطه گرم تر شما با سرای خسته دلان باشه...ایشالا...

سلام فرزند نیک اندیشم
سئوال دوپهلویی است تا خواب غفلت را در چه بدانیم ؟ گاه در سبک شمردن دستورات الهی است که باید مراجعه کنم به جملات خودت و آخرت و عاقبت همه مون . و اما خواب غفلت یا دستورات الهی تنها خواندن نماز و یا روزه گرفتن و ... نیست . اینکه توشه ی آخر ت باید برچید و رفت با اشاراتی که کردم این تنها ،نمیتواند کافی باشد. یک انسان بودن یک فرد مفید و سالم برای جامعه بودن یک کلام قطعی گفتن و انجام دادن (همان وفای به عهد ) و .... همه اینها توشه آخرت است چه کسی گفته بر اساس عادت نماز بخوان روزه بگیر محاسن بگذار یا محجبه باش اما رفتارت و کردارت مغایر با شئونات باشد ؟ چه کسی گفته است ظاهرت را حفظ کن اما مطابق با اصول و دستورات دینی ات عمل نکن .... اگر بخواهم در مورد همین یک جمله ات بنویسم شاید صفحاتی بسیار زیاد را با استناد و مثال پر کنم که از حوصله عزیزان خارج خواهد بود .... من فقط یک حرف میزنم آدمیزاده را آدمیت لازم است ، همین بس است .... همین میشود بیداری ، ایمان ، نیک اندیشی ، صلاحیت ،دینداری و خلاصه توشه آخرت .....
در خاتمه آرزوی موفقیت و شادکامی را برایت دارم / یاحق

مامانی هستی : http://sayeyesabour.persianblog.ir/

خسته دلان : علیک سلام مامانی عزیز . من خیلی کوچک تر از اونم که بخوام در مورد تفکر زیبای تو مادر مهربان نظر بدم اما برای خالی نبودن عریضه تنها میتونم بگم که : به نظر من بهترین دریچه رو برای دیدن به این موضوع حساس انتخاب کردی...از خواندن این کامنت زیبات هیچ وقت خسته نمیشم و شعی میکنم برای ادامه زندگیم حرفای قشنگت رو ره توشه خودم قرار بدم...مهر مادری ات را از سر ما بر و بچه های خسته دلان کم نکن ... خدا نگهدارت باشه ایشالا

یادم میاد اون اوایل که وبلاگم با عنوان " چند قدم تا مرگ" فعالیت داشت . خیلی از دوستان توصیه کردند که کلمه مرگ را عوض کنم . چون خیلی وحشتناکه و ما نیز به نظر جماعت احترام گذاشته و به نام جدید "چند قدم تا وصال یار" تغییرش دادیم .
اینکه چرا غافلیم پاسخ کاملا روشن است .
این غفلت نیست بلکه تغافل(تظاهر به غفلت) است . عدم شناخت از حقیقت مرگ و یا داشتن اعمالی ناصواب و یا داشتن آمالی دراز و طولانی گاهی انسان را وادار به تغافل می نماید .
بد نیست مضمون حدیثی از حضرت علی علیه السلام را تقدیم حضورتان نمایم :
آنسان امیدوار زندگی کن که گوئی سالها زنده خواهی بود و آنسان آماده مرگ باش که برای سفر آخرت هر لحظه آماده هستی .

حاج علی : http://akherat.persianblog.ir/

خسته دلان : راستش فکر میکنم شما عزیزان حاج علی رو بهتر از من بشناسید و دیگه نیاز به تعریف و تمجید نداشته باشن...  ماشالا اینقدر قشنگ و پر مغز و بافکر صحبت می کنن که فکر می کنم اگه هر کس دیگه هم جای من برای انتخاب کامنت های برگزیده می خواست تصمیم بگیره از این کنار این یکی نمیتونست به راحتی عبور کنه . حاج علی سایه تون رو از سر ما بر ندارین که این کلبه هرچی داره از صدقه سر بزرگانی چون شماست...دست حق یار و یاورت

تا این دنیا هستیم باید به فکر اینجا باشیم هر وقت رفتیم به اونجا فکر میکنیم!!!

 ستاره! : ....

خسته دلان : و اما آخرین کامنت برگزیده و به نظر من جالب ترین کامنت...راستش وقتی که خواندم خیلی به فکر فرو رفتم... ۲ حالت بیشتر وجود نداره...

۱- یا این مخاطب عزیز با ما قصد شوخی داشته و خواسته برای خالی نبودن عریضه یه چیزی گفته باشه... (که خیلی بعید میدونم این گونه بوده باشه...چون نه سوال ما شوخی بر دار بوده و با لحن شوخی بیان شده بوده و نه اینکه برای خالی نبودن عریضه یه چیزی گفته و رفته چون فکر نمیکنم دوستان ما اینقدر بیکار باشن که بیان الکی به یه وب سر بزن و بخوان یه چنین نظری رو هم بدن.)

۲- و یا اینکه این دوست عزیز با اعتقاد و دقت کامل ( و در هوشیاری محض!!!  ) چنین پاسخی را داده اند. و اگر چینین بوده که ..... قضاوت رو می ذارم به عهده خود شما دوستان عزیز...

در هر صورت از این دوست عزیز هم کمال تشکر رو دارم که این کلبه محقر رو لایق نظر خودشون دونستن

ولنتاین را جشن نخواهیم گرفت...!!!

ولنتاین را جشن نخواهیم گرفت و به هم تبریک نخواهیم گفت

روز عشق را از 25 بهمن (ولنتاين) به 29 بهمن( سپندارمذگان ايرانيان باستان )

تغيير خواهيم داد ........29 بهمن روز عشق روز سپندارمذگان شاد باد ........

نمیدونم چرا ما ایرانیها یاد گرفتیم که بشینیم یه گوشه و ببینیم که خارجی ها

چیکار میکنند و ما هم به تبعیت از اونها همون کار رو انجام بدیم...

بهتون توصیه می کنم در مورد نژاد ایرانیها و خودمون کمی مطالعه داشته باشین

تا به اصالت آریاییها ایمان بیاوریم....

ولنتاین را جشن نخواهیم گرفت...!!!

خوشحال میشم کامنت های پست بعد در رابطه با ولنتاین و عقیده شخصی

اینجانب باشه...

حتی اگه مایل باشین میتونیم پست بعد رو مفصل در مورد این موضوع بحث کنیم...

پس همه چیز بستگی داره به حرف و حدیث ها و شاخه های گل یاسی که

هدیه می کنید به من...

منتظر تک تک گلهای یاس اهداییتون هستم...

تا دیداری دیگر بدرود...

راستی دعا برای فرج امام زمان رو هیچ وقت فرموش نکنید.

اللهم عجل لولیک الفرج

دوستان عزیز سلام

بالاخره امتحانات هم با کلی دنگ و فنگ و عقب جلو تموم شد...

یادمه قبل از امتحانات که تاریخشون به تاخیر افتاد و خوشحالی بچه ها رو می دیدم

بهشون میگفتم دیر و زود داره اما سوخت و سوز نداره...چشم رو هم بذاری میبینی

فارغ التحصیل شدی چه برسه به تمام شدن امتحانای این ترم!!!!

 راه رفتنی رو باید رفت....به قول معروف دیر یا زود داره اما....

خیلی جاها وقتی  میخوای از مرگ حرف بزنی همه معترض میشن و میگن

حالا بین این همه حرف چرا از مرگ حرف می زنی..؟؟؟!!!

ایشالا که ۱۰۰۰۰۰ سال زنده باشی...

وقتی بهشون میگم قبول ۱۰۰۰۰۰ سال زنده هستیم بعد از اون چی...

بالاخره چی؟؟؟ تا کی میخوای خودت رو فریب بدی...؟

آیا برای رفتنمون کاری کردیم...؟؟؟

کی میتونه تضمین کنه که تا چند ساعت دیگه زنده است؟؟؟

چرا ما آدما اینقدر تو خواب غفلتمون فرو رفتیم؟

چرا نمیخوایم بیدار شیم...؟

چرا نمیخوایم باور کنیم که مرگ برای ما هم هست...

چرا من از حجله محمد جوون درس نگرفتم...؟

چرا احتمال این رو نمیدیم به جای اسمی که امروز روی اطلاعیه ترحیمی که

روی دیواره...فردا اسم من باشه؟؟؟

دلم میخواد این موضو رو بذارم تو وب از شماها بپرسم و جواب بگیرم....

به نظر شما

چرا از خواب غفلت بیدار نمیشیم...؟؟؟

تو پستهای قبلی اگه یادتون باشه وقتی سوالی رو مطرح می کردم بعضی از

دوستان انتقاد می کردن که چرا خودت به سوالات جواب نمیدی...

امروز تصمیم گرفتم قبل از هر کس خودم جواب سوال خودم رو بدم...بعد برم سراغ

پاسخ های شما دوستای گلم...

به نظر من :

ما به این دلیل از خواب غفلت بیدار نمیشیم چون شدیم بنده دنیا...یکی از

معصومین میگفت (اسمشون رو دقیقا خاطرم نیست . اگه عزیزی میدونست

خوشحال میشم کمکم کنه) مردمی سعادتمند هستند که دنیا رو بکنن اسیر

خودشون ، نه اینکه خودشون بشن اسیر دنیا...

امام حسین در روز عاشورا سپاه کفر را با این عبارت یاد کردند : عبیدالدنیا(بنده دنیا)

به نظرم ما آدما...ما جوونای دوره آخرالزمان شدیم اسیر دنیا...افسارمون رو دادیم

دست دنیا...خیلی بیشتر از اینکه برای اعتقاداتمون نگران باشیم.....

برای دو روز  دنیامون نگرانیم...

اگه اونقدری که به ظاهرمون...به شیوه لباس پوشیدنوم....به دوستانمون به

تفریحای دنیاییمون...به......به......و یا به هزار چیز دیگه اهمیت میدیم و برای به

دست آوردنشون می جنگیم....به آخرتمون ...به نماز اول وقتمون.....به قرآن

خواندمون....به اعتقاداتمون اهمیت میدادیم......دنیا میشد گلستان

و اما....کامنتهای برگزیده پست قبل:

سلام . التماس دعا ... زندگی زیباست اما شهادت از آن زیباتراست. سلامت تن زیباست اما پرنده عشق،تن را قفسی میبیندکه در باغ نهاده باشند ،راز خون را جز شهدا در نمی یابند. گردش خون در رگهای زندگی شیرین است اما، ریختن آن در راه محبوب، شیرین تر است و نگو شیرین تر، بگو بسیار شیرین تر است راز خون در آنجاست که همه حیات به خون وابسته است.
هر شهید کربلائی دارد و کربلا را تو مپندار که شهری است میان شهرها و نامی است میان نامها، نه! کربلا حرم حق است و هیچ کس را جز یاران امام حسین (ع) راهی بسوی حقیقت نیست برای ما کربلا بیش از آنکه یک شهر باشد، یک افق است، یک منظرمعنوی است که آن را به تعداد شهدایمان فتح کرده ایم.

احمدی : http://f-ahmady.persianblog.ir/

محرم آمد و رفت و ما مانديم؟
راستی از محرم چه ارمغانی و چه توشه ای برگرفته ايم؟
صدای طبل و سنج و دهل يا نوای مداحانی که با سبکهای مختلف به رقابت!‌میپرداختند؟
شايدم علمهای تنومندی که با رقابت هيئتها در سالهای اخير همه روزه بر وسعت !؟ آنها افزوده می شود.
ای کاش با کمی معرفت به عزاداری بپردازيم .
يکی از مداحان متعهد و متدين ميگفت اگر مجلسی رفتيد که فقط مداح دارد و سخنران و روحانی ندارد آنجا را ترک کنيد . چون شور بی شعور بی معناست .
اشک بر ابا عبدالله بايد با معرفت باشد تا ارزشمند باشد . از سر دلسوزی اشک ريختن سطحی است و عمق ندارد .
من بينوا که از اين ايام توشه ای ندارم . شما چی؟
انشا الله که توشه لازم را برگرفته باشيد

حاج علی : http://akherat.persianblog.ir/

با تشکر از تمامی دوستانی که قبول زحمت کردند و کامنت گذاشتن بویژه

سرکار خانم احمدی و حاج علی عزیز

منتظر پاسخهای پرمعنای شما عزیزان هستم :

به نظر شما

چرا از خواب غفلت بیدار نمیشیم...؟؟؟